يکي به پارسا گفت :  سلام آغاز دردناک يک خداحافظيست...

پارسا گفت : خداحافظي آغاز دردناک يک تنهاييست .

خيلي سخته نوشتن در مورد چيزي که نميتوني ازش دور بشي و بهش نگاه کني و در موردش بنويسي .

اگر هر چيزي رو آغاز دردناک چيز ديگري بدونيم ...!!!

تنهايي آغاز دردناک يک خلق بزرگ است .

چرا دردناک ؟ چون خلق چيزي ما را به خلق چيز ديگري هدايت ميکند و وقتي به خود نگاه ميکنيم ميبينيم با کولباري از مخلوقاتمان اما تنها نشسته ايم...

چرا تنهايي باعت خلق کردن است؟ فکر کن آيا ميتوني جواب بدي؟...

من يه جواب ميدم ولي تو فکر کن!...

تنهايي نياز را پر معناتر ميکند و نياز اولين گام براي ايجاد سولات متعدد براي يافتن جواب است. و جواب هرسوال را تو تنها ميدهي پس خود خالق مي شوي ...

عيب اين خلاقيت در فاصله بين انسان خالق و ديگران است .که ما در طول تاريخ شاهد کنار آمدن ديگران با خالقين بوده ايم و شايد گاليله خالقي بود که براي  حفظ جان خود با ديگران کنار آمد ...

خدا در تنهاييش ما را آفريد ...

ما هم در تنهاييمان خدا را خلق ميکنيم...

خداي خلق شده در تنهاييش....