خداي پارسا:
35. و گفتيم: «اي آدم، خود و همسرت در اين باغ سكونت گير[يد]؛ و از هر كجاي آن خواهيد فراوان بخوريد؛ و[لي] به اين درخت نزديك نشويد، كه از ستمكاران خواهيد بود.»
36. پس شيطان هر دو را از آن بلغزانيد؛ و از آنچه در آن بودند ايشان را به درآورد؛ و فرموديم: «فرود آييد، شما دشمن همديگريد؛ و براي شما در زمين قرارگاه، و تا چندي برخورداري خواهد بود.»
37. سپس آدم از پروردگارش كلماتي را دريافت نمود؛ و [خدا] بر او ببخشود؛ آري، او[ست كه] توبهپذيرِ مهربان است.
سوره بقره
پارسا
شايد اين آيات معاني بسيار براي آدمي داشته باشند … چرا که کشف معاني انسان را بر ديگر مخلوقات خدا برتري داده است . فرشتگان که نزديکترينند در پيشگاه خدا در جواب کشف اين معاني عاجز ماندند و به خدا گفتند : « منزهي تو! ما را جز آنچه [خود] به ما آموختهاي، هيچ دانشي نيست؛ تويي داناي حكيم. آيه 32 سوره بقره»
اما ميتوان از آيات بالا که نشان از اولين ، بزرگترين و تنها نافرماني انسان در بدو خلقتش دارد اشاره کرد و کلمه اي که انسان از خدايش دريافت کرد تا به حکم آن کلمه ، هم بخشوده شود هم به زمين باز گردد و جانشين خدا وند بر روي زمين باشد…
اما آن کلام چه بود…؟
بسياري از مفسران آن کلمه را توبه دانستند و بر اين باورند که انسان توبه کرد …
تا اينجا کلمه اي را دريافت و بازگو کرد اما فضيلت و برتري انسان تنها دريافت کلمات از خدا نيست ، بلکه کشف معاني و اسرار کلمات است که انسان را بر فرشتگان برتري بخشيده است…
و اما آنچه من کشف کرده ام به حکم انسان بودن و مخلوقي که رسالتش کشف و خلق معاني کلمات خداست (که همانا مخلوقات من مرا بر فرشتگان تسبيح گو برتري بخشيده اند) اين است:
خالق آفرينش در ابتدا بنايش بر اين بود که انسان را خليفه خود بر روي زمين گرداند . پس چرا او را در بهشت قرار داد و منعش کرد از کاري …؟
پاسخ:
براي آنکه کلمه اي به انسان بياموزد پيش از آنکه او را خليفه خود گرداند
اما هدف و معناي آن کلمه چيست؟
من معنايي دريافتم و شما حتما معاني اي خواهيد دريافت…
خدا با اين کار به انسان دو اصل خلافت بر روي زمين را در قالب کلمه اي آموخت و آن دو اصل عبارتند از :
1. مهرباني و دوست داشتن و توسط همين معني مهر را سرچشمه خلافت انسان نهاد و نا مهربانان را گمراه خواند…
2. بخشش و اميد به آغاز دوباره در آدمي که اين معنا نيز همواره بر انسان از تحول و تحول پذيري حکايت دارد و نگاه رو به جلو که همانا خلاقيت و اميد به بخشودگي در وجود آدمي توانسته پيشرفت عظت و بزرگي انسان را به ثبت رساند…
نميدانم شايد به تعبير مفسران ، سوره توبه به علت ياد شدن از نامهاي انسانهاي نا صالح بدون بسم الله آغاز گشته…
اما
من مي پندارم
توبه = بسم الله الرحمن الرحيم
